ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਧੀ ਚੌਥ ਤੋਂ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਨਾ ਬੈਠੇ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਕਰਮ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ (੧੦੦੮) ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਜਦ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਤੇ ਫਿਰ ਗਣਪਤੀ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਸਤਤ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਭੋਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਿਠੇ ਲੱਡੂਆਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਭਾਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਦੇ ਅੰਗ, ਨਿੰਮ, ਚਿੱਟੇ ਅਰਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਿਯਮਿਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਜੂਏ, ਵਿਵਾਦ, ਜੰਗ ਤੇ ਅਦਾਲਤੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਜੀਭ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਭੇਟ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਅੱਖਰ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 'ਹਸਤੀ', 'ਪਿਸਾਚੀ' ਤੇ 'ਅਗ੍ਰਿੰ ਸੁੰਦਰੀ' ਲਿਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਅੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਕਰਤੁੰਡ ਦਾ ਉੱਤਮ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਲੰਮੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਇਹ ਰਸ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। 'ਵਕਰਤੁੰਡ' ਬੀਜ ਹੈ, 'ਵੰ' ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਲੇ ਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਸ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਵਰ ਤੇ ਅਭੈ ਮুদ্রਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਇਉਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦੱਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਰ ਵਿਚ ਆਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਵਾਹਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਸਰਜਨਹਾਰ, ਭੋਗ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਵਕਰਤੁੰਡ, ਇੱਕ ਦੰਦ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲਾ, ਧੂੰਏਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਬਾਹਰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਕਰਤੁੰਡ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਭੋਜਨ ਖਾਵੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਰੀਬੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਕ ਸੌ ਅੱਠ (੧੦੮) ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਾਲ ਭਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਉੱਚੀ ਤਰੱਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭੇਟ ਘਿਉ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਪੱਕੇ ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਢੁਕਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਸਿੰਧਾ ਨਮਕ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਧ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਮਿਸ਼ਰਨ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੁੱਚੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੋਹਣਾ, ਗੋਏ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਪ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।