ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਨਿਆਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੰਦ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਠ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੋਮ ਕਰਕੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕਰਕੰਡੀ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਕੇਲੇ, ਚਿਉੜਾ ਅਤੇ ਤਿਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਉਹ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਸਨ, ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਤੱਤ ਤੱਕ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਹਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੌਕ ਬਣਾਕੇ, ਉਥੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ, ਤੇਜੋਵਤੀ, ਸਤਿਆ, ਨਵਮੀ ਅਤੇ ਵਿਘਨਨਾਸਿਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਸਨ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਆਸਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਕ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵਿਚ, ਰਤੀ ਅਤੇ ਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਪੂਰਬ ਵਿਚ, ਨੌਕਾ-ਵਾਹਕ। ਰਮਾ, ਜੋ ਦੋ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਹਰੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਰਤੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਸਮਰਾ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧਨੁ ਅਤੇ ਤੀਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਿਨਾਇਕ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਮੋਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਕੋਣ ਵਿਚ, ਸੁਮੁਖ ਅਤੇ ਕੀਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਕੋਣ ਵਿਚ, ਵਿਘਨ, ਜੋ ਮਦ-ਤੱਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਫੰਨ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਭਯ-ਮੁਦਰਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਹੇਕਸਾਗਨ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੰਗ ਹਨ; ਪਤਿਆਂ 'ਤੇ ਅੱਠ ਮਾਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗਜ-ਮੁਖਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਲਈ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ, ਜਾਂ ਪੀਪਲ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਖਰੀ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਗਾਂ-ਸਮਬੰਧੀ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦਹੀਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਮ ਕੁਸੁੰਭ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਪੜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਸ਼ਕਤੀ-ਸੰਯੁਕਤ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ-ਸੰਯੁਕਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬੀਜ-ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ-ਚੌਥ ਤੋਂ, ਹਰੇਕ ਮਹੀਨੇ ਇਹ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਭਗਤ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦਾ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪਾਨੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ্তুਤੀ, ਨਮਨ ਅਤੇ ਵਿਦਾ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਿੱਠੇ ਲੱਡੂਆਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਇਹ ਵਰਤ ਇਕ ਸਾਲ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਸੂਰਜ ਉਗਣ 'ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਮੰਤ੍ਰ-ਗਿਆਨੀ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ 'ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।