ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਸਾਧਕ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੀਜ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ’ਚ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ’ਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਚਿਤ ਵਰਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਫਿਰ 'ਗ' ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਗੁ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਲੋਕ, ਗਲੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਖਰਮਾਲਾ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਕ੍ਸ਼' ਨੂੰ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਰੂਪ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਬਾਣ, ਅੱਗ, ਇੰਦੁ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ), ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਖ ਅਤੇ ਮਾਰਗ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮੱਥੇ, ਮੂੰਹ, ਗਲੇ, ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, ਰਾਨਾਂ ਅਤੇ ਘੁੱਟਣਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, 'ਤਤ्पੁਰੁਸ਼ਾਯ ਵਿਦਮਹੇ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ 'ਤੰਨੋ ਦੰਤਿਹਿ ਪ੍ਰਚੋਵਰਣਾ ਦਯਾ' ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਿਆਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੰਦ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਾਸਕ ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਠ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਹਨ: ਗੰਨੇ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਕੇਲੇ, ਚਿੜਵੜ, ਅਤੇ ਤਿਲ। ਉਹ ਆਸਨ, ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਅੰਤਮ ਤੱਤ ਤੱਕ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੇਦੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਣਪਤਿ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਜੋਵਤੀ, ਸਤਿਆ, ਨਵਮੀ ਅਤੇ ਵਿਘਨਨਾਸ਼ਿਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਸਨ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਸਨ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਕੋਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਰਤੀ ਅਤੇ ਰਤੀਪਤੀ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਨਾਵਿਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਮਾ, ਜੋ ਦੋ ਕਮਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਤੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਰ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਨਾਇਕ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਆਮੋਦ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਸੁਮੁਖ ਅਤੇ ਕੀਰਤੀ ਨੂੰ, ਦੱਖਣੀ-ਪੱਛਮੀ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਅਤੇ ਮਦ-ਤੱਤ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਭਯ-ਮੁਦਰਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਛੇਪਦ ਵਾਲੇ ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਕੇਸਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੰਗ ਹਨ ਅਤੇ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਵਿਘਨ-ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹਥੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਲਈ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ, ਜਾਂ ਪੀਪਲ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਇੰਧਨ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਆਖਰੀ ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਗਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਲਾਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਸਭ ਰਿਧੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੁੰਦਰ ਕੁਸੁੰਭ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮੂਲ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਭੇਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਉਸ ਨੂੰ ਭੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬੀਜ-ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।