ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਘਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਉਗਰਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਸਹਿਜਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਏਸੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, "ਕਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਾਧਕ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮਾਸ ਅਤੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਯਾਦ, ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ, ਅਰਥਾਤ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਯਾਦ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਜਪਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਗਣਕ ਹੈ, ਛੰਦ ਛੰਦਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਣਪਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਲ ਬੀਜ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ 'ਚ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਮੰਤਰ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। 'ਗ' ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਗੁ' ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਗਲੇ ਤੋਂ ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਰ ਮਾਲਾ ਉਚਾਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਕ੍ਸ਼' ਨੂੰ ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਬਾਣ, ਅੱਗ, ਇੰਦੁ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ), ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਖ ਅਤੇ ਮਾਰਗ, ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੂਲ, ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦੇ, ਗਲਾ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ "ਤਤਪੁਰੁਸ਼ਾਯ ਵਿਦਮਹੇ" ਅਤੇ "ਤੰਨੋ ਦੰਤਿਹਿ ਪ੍ਰਚੋਵਰਣਾ ਦਯਾ" ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸ਼ੋਭਤ ਅੰਗ, ਦੰਦ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ, ਅੱਠ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਭਾਗ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਠ ਪਦਾਰਥ ਹਨ: ਗੰਨੇ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਕੇਲੇ, ਚਿੜ, ਅਤੇ ਤਿਲ। ਉਹ ਉਪਾਸਕ ਆਦਿ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਆਸਨ, ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਦੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਗਣਪਤਿ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਜਵਤੀ, ਸਤਿਆ, ਨਵਮੀ ਅਤੇ ਵਿਘਨਨਾਸ਼ਿਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਆਸਨ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਤਮ ਆਸਨ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਾਰੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਰਤੀ ਅਤੇ ਰਤੀਪਤੀ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਨਾਵਿਕ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਰਮਾ ਜੋ ਦੋ ਕਮਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਤੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਰ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਪ-ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਬਾਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਨਾਇਕ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਆਮੋਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਮੁਖ ਅਤੇ ਕਿਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ, ਜੋ ਮਦਾਂਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਭਯ ਮুদ্রਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛੇਕੋਣ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੇਸਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਮਾਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਘਨ-ਨਾਸ਼ਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਸਿੱਧ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।