ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਅਰਜ਼ ਕਰੇ, “ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਆਇਆ, ਇਹ ਦੋਸ਼ ਮੇਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ—ਜਨਮ ਦੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ। ਐਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਵੀ ਮਨ ਹੀ ਵਿਚ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਜਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸਾਧਨ ਉਪਲੱਬਧ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਮਿਲ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸਾਦ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁਰਾਣਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵਾਰਤਾਵਾਂ ਸੁਣਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਐਸੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਾਧਕ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?” ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸਮਰਨ ਮਾਸ ਅਤੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦਰਮਾਊਲੀ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਗਣਕ ਹਨ, ਛੰਦ ਚੰਦਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਆਨੰਦ ਲਈ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਤੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੱਖੇ। ਮੰਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। 'ਗ' ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ, 'ਗੁ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਗਲੇ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁਲ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਅੱਖਰਮਾਲਾ ਉਚਾਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਕ੍ਸ਼' ਨੂੰ ਮੂਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰਵਭੌਮ ਰੂਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਤੀਰ, ਅੱਗ, ਇੰਦੁ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ), ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਖ, ਤੇ ਰਸਤੇ, ਇਹ ਸਭ ਲੜੀਵਾਰ ਮਸਤਕ, ਮੂੰਹ, ਗਲਾ, ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, رانਾਂ ਅਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ 'ਤਤਪੁਰੁਸ਼ਾਯ ਵਿਦਮਹੇ' ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣਾ ਤੇ 'ਤੰਨੋ ਦੰਤੀਹ ਪ੍ਰਚੋਵਰਣਾ ਦਯਾ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੰਦ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅੱਠ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੰਨੇ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਕੇਲੇ, ਚਿੜ, ਅਤੇ ਤਿਲ—ਇਹ ਸਭ ਆਹੂਤੀ ਲਈ ਵਰਤਣੇ ਹਨ। ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਆਸਨ, ਆਧਾਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਤੱਤ ਤੱਕ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵੇਦਿਕ ਆਲਤਰ ਬਣਾਕੇ, ਉਥੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਜਵਤੀ, ਸਤਿਆ, ਨਵਮੀ ਅਤੇ ਵਿਘਨਨਾਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਆਸਨ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਸਨ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਕੋਣਾਂ ਤੇ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਰਤੀ ਅਤੇ ਰਤੀਪਤੀ ਦੀ; ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਨੌਕਾਣੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਉਚਿਤ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।