ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਵਗਦੀ ਰਹੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਟ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਧੂ ਆਇਆ, ਤਦ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਾਮ ਜਪਣ ਦੀ ਮਹਾਂਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਇਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਦੇਵੀ ਨਾਮ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਗਈ।" ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ।" ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੁਕਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਸਭ ਸukhਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਪਾਣੀ, ਇਕ-ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇਕਵੀਂ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਗੰਗਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਪੀ ਕਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਓ," ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। "ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇਗੀ?" ਜੋ ਭਗਤ ਸਾਰੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੁਰਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਵਾਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਉਪਦੇਸ਼, ਮਹਾਨ ਬਚਨ, ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਾ! ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਵਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।" ਉਹ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕਾਸੀ (ਵਾਰਾਣਸੀ) ਚਲਾ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰਸਾਹਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ—ਵੀ ਉਸ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਪਲ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।