ਇਥੋਂ, ਜੀਵਨ, ਬੁੱਧੀ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਬੋਲ, ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਪੇਟ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ—ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਬ੍ਰਹਮਨ ਲਈ ਅਰਪਣ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਨਵ, ਮਾਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਸੱਚ, ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਉਚਾਰਣ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਲਈ ਅਰਪਣ ਹੋਣ। ਜੇਕਰ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਸਮਗਰੀ, ਯੋਗ ਕਾਰਜ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਜਾਗਦੇ, ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਗੂੜੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਫਿਸਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਹੀ ਆਸਰਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਹੋ। ਰੋਜ਼ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਆਹਵਾਨ ਕਰਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹੇ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਪਥਰ, ਲਿੰਗ, ਵਿਘਨ ਅਤੇ ਦੋ ਸੂਰਜਾਂ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦਾ ਨਾਸ, ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵਾ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਇੱਥੇ ਪੰਜ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ, ਜੋ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ, ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰੇ, "ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਆਉਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਮੇਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਜਨਮ ਦੀ, ਇੱਕ ਮੌਤ ਦੀ। ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਰੇ। ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਾਧਨ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੇਕਰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸਮਗਰੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਸਾਧਨ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ, ਸੁਣ—ਜੋ ਵਿਘਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਮਾਸ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਾਰ ਵਾਲੀ ਯਾਦ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਮੁਕੁਟ ਵਾਲੇ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਹੀ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਪ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਗਣਕ ਹੈ, ਛੰਦ ਚੰਦਸ ਹੈ, ਆਰੰਭ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਮਹਾਨ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਹੈ।