ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋਏ ਹੋਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਲਈ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪੀ ਸਕੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਾਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਰਥ ਹੋ ਸਕੀਏ, ਭੇਟ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ, ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਵੀ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੋਮਾ, ਸੂਰਜ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ, ਚੰਦ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਤੋਂ, ਜੀਵਨ, ਬੁੱਧੀ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਣ ਪੂਰਨਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੋਲੀ, ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਪੇਟ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਸਮਝੋ, ਚਾਹੇ ਜੜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਚਾਰਨ, ਸਚ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵੀ, ਮਨੁ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਸਾਧਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਮੱਗਰੀ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਾਗਦੇ, ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਫਿਸਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਹੀ ਆਸਰਾ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਆਹਵਾਨ ਕਰਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੜ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹੇ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਜਾਣਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਪਥਰ, ਲਿੰਗ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਸੂਰਜ ਵੀ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਕਾਲ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਦੇ ਹਟਾਉਣ, ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ। ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਾਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਜੋ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਹੈ, ਠੀਕ ਤਰਤੀਬ ਵਿੱਚ।" ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਚਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਵੇ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰੇ, "ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪੈਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ।" ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਜਨਮ ਦੀ, ਦੂਜੀ ਮੌਤ ਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁੜ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਪਲਬਧ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਯੋਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਸਾਧਨ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।