ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਰਨਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਚੱਕਰ—ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਖ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਛਿੜਕੋ ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਹਕ ਹੈ, ਉਹ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਵਿਧੀਵਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਧਨ ਰੱਖੋ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਘੀ ਨਾਲ, ਪਚੀਹ ਵਾਰ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਵਾਹਨ ਕਰ। ਜੋ ਹਵਨ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਆਹੂਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਭਯਾਨਕ ਜੀਵ—ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਿਆਨਕ ਥਾਵਾਂ ‘ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਚਮਨ ਲਈ ਜਲ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰੋ ਅਤੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੋ। ਜੋ ਮਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਡਾਲੀ ਕਹਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੀ ਮੰਤਰ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਅਰਪਿਤ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੇ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨਮਸਕਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨਮਸਕਾਰ ਵੀ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੋਮ, ਸੂਰਜ, ਵਿਘਨਹਰਤਾ, ਵੇਦ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ, ਬੁੱਧੀ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਬੋਲੇ, ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਪੇਟ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਾਇਤ ਸਾਰੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਹੋਣ। ਉਚਾਰਣ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੀਏ। ਜੇ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਸਾਧਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਸਮੱਗਰੀ, ਵਿਧੀ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਚਾਹੇ ਜਾਗਦੇ, ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ—ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਫਿਸਲਣ ‘ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੀ ਆਸਰਾ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੁੱਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਨ ਆਵਾਹਨ ਆਉਂਦਾ, ਨ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹੇ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸੰਖ, ਚੱਕਰ, ਪਥਰ, ਲਿੰਗ, ਵਿਘਨ, ਅਤੇ ਦੋ ਸੂਰਜ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦੀ ਨਾਸ਼, ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼, ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਜਲ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ। ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।