ਇਸ ਵਿਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਮੁੱਖ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀਵਾਰ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਅਭਯ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼੍ਰੱਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਾਨ-ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—"ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮुठੀ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ-ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵਿਧਿ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪੰਨਗ ਨਾਮਕ ਨਾਗ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘੋੜਾ, ਬਲਦ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਕਛੂਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਚੱਕਰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ। ਸੰਕ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ ਅਤੇ ਜੋ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਟ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਥੇ ਧਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਵਿਅਾਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਇਕੱਠੇ, ਪਚੀਵੀ ਵਾਰੀ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਚੀ ਹੋਈ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ—ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਿਆਨਕ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਭੋਗ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਡਾਲੀ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਉਨਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਭੇਟਾ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕਾਰਜ ਸਿਧ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹੈ,"—ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਵੀ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸੋਮ, ਸੂਰਜ, ਵਿਘਨਹਰਤਾ, ਵੇਦ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ, ਬੁੱਧੀ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੋਲੀ, ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਪੇਟ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਚਾਰਣ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵੀ, ਮਨੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਥੋੜੀ ਸਮੱਗਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੀ ਘਾਟ ਰਹਿ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ, ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਫਿਸਲਣ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੀ ਆਸਰਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹੋ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੁੱਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।