ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਿਖਾਈ। ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਤੇਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੈਲ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਫਟੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ, ਯਜਨ ਦੇ ਲਈ ਸੂਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਿਭਿੰਨ ਗਹਣੇ ਭੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਰਵੋਚਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੁਗੰਧ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜੁਗਨੂ, ਅਟੂਟ ਚਾਵਲ, ਅਰਕ ਜਾਂ ਧਤੂਰਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੂਲ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ। ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਦੂਰਵਾ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗਣੇਸ਼ ਲਈ ਤੁਲਸੀ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੁਕਰਾਂਤਾ, ਨਾਗਵੱਲੀ, ਦੂਰਵਾ, ਅਪਾਮਾਰਗ, ਅਨਾਰ, ਕੇਲਾ, ਬੇਰ, ਆੰਲਾ, ਇਮਲੀ ਅਤੇ ਨਿੰਬੂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਦਵਾਨ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ, ਫੂਲ ਜਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਭੇਟ ਕਰਨੇ। ਪਰ, ਜੇ ਪੱਤੇ ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਭੀ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਤੁਲਸੀ ਅਤੇ ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛਤਰੀ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੂਰਵਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਫੂਲ, ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਣ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਘੀ ਦੇ ਵੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਦੀਪਕ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੈਫ਼ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇਕ ਮੋਢਾ ਫੂਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਮੁੱਖ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੂਜੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਨਤਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬੂਨ-ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਦੇ ਹਥਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—"ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਜੋ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਫੂਲਾਂ ਦਾ ਮੋਢਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੰਨਾਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ। ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘੋੜਾ, ਬਲਦ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਕਛਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੰਕ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਹਕ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਨ ਉਥੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਾਨ ਵਿਅਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਘੀ ਨਾਲ, ਪੱਚੀ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚਿੱਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਵਿਧੀ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੇਟ, ਸੁਗੰਧ, ਫੂਲ ਅਤੇ ਅਟੂਟ ਚਾਵਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ‘ਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵਿਦੀ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਦ ਚਿਤਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।