ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਸਤੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਅਰਘਯਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਤ ਮਧੁਪਾਰਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਸਤੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰੇਮ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਂ ਸੌਂ ਭੇਟਾਂ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਵਾਂ ਵਸਤ੍ਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੀ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਜ਼ੋਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਿੱਪੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਫਟੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ। ਯਜਨ ਲਈ, ਉਹ ਜਨੇਊ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੁਗੰਧ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਜਫਾ, ਟੁੱਟਿਆ ਚਾਵਲ, ਅਰਕ ਜਾਂ ਧਤੂਰਾ ਨਹੀਂ ਭੇਟ ਕਰਦਾ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਦੂਰਵਾ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਮੰਦਾਰਾ, ਪਰ ਗਣੇਸ਼ ਲਈ ਤੁਲਸੀ ਨਹੀਂ। ਵਿਣੁਕ੍ਰਾਂਤਾ, ਨਾਗਵੱਲੀ, ਦੂਰਵਾ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਅਤੇ ਅਨਾਰ; ਕੇਲਾ, ਬੇਰ, ਆਂਵਲਾ, ਇਮਲੀ ਅਤੇ ਮਾਤੂਲਿੰਗ—ਇਹਨਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਨਾਲ ਕਦੇ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਪਰ, ਜੇ ਪੱਤੇ ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਤੁਲਸੀ ਅਤੇ ਬਿਲਵ ਪੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛਤਰੀ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੂਰਵਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ ਆਦਿ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਗਤ, ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਧੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਭੋਜਨ-ਭੇਟਾਂ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜੋ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮੁੱਠ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਮੁੱਖ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗਣਨਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਭੈ ਦੈਨ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਜਣਾਂ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਗਤ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦਯਾਲੂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੱਠ ਫੁੱਲ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾ-ਪਾਲਕਾਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵਿਧਿ ਹੇਠਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਪੰਨਗ (ਨਾਗ) ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਜਾਣਕਾਰ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘੋੜਾ, ਬਲਦ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਕੱਛੂਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਪਾਲਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।