ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕੇ ’ਤੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਦਯ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਦਯ ਉਹ ਪਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਆਮਾਕ, ਦੂrvਾ ਘਾਸ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਵਿਣੁਕ੍ਰਾਂਤਾ ਮਿਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਘਯ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਦੂrvਾ ਪੱਤੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਮਾਧੁਪਰਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਆਸਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਅਭਯ ਮудਰਾ ਵਿਚ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੂਰਤੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਮੂਰਤੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਮੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮੂਲ ਦੇ ਨਾਲ ਰੂਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ’ਤੇ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਵਾਹਨ ਜਾਂ ਵਿਦਾਈ ਸਮੇਂ, ਭਗਤ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਸਮੇਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਸੱਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸ਼ੁੱਧ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੋ। ਜੇ ਵਿਧੀ ਕਿਤੇ ਅਧੂਰੀ ਵੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਓ। ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਗਮਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਇਹ ਆਗਮਨ ਮੁੜ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਏ। ਉਸ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਚਮਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਰਘਯ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਮਾਧੁਪਰਕ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਫਿਰ ਆਚਮਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਪਿਆਰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸੌ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨੂਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਰਬਜ੍ਞ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਸਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਪਰਲਾ ਕਪੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਤਪਤ, ਫਟੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਯਜਨ ਦਾ ਜਨੇਊ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੁਗੰਧ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਵਿਣੁ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜਸੁੰਦਰਾ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਅਰਕ ਜਾਂ ਧਤੂਰਾ ਨਹੀਂ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਦੂrvਾ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਫੁੱਲ; ਗਣੇਸ਼ ਲਈ ਤੂਲਸੀ ਨਹੀਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਵਿਣੁਕ੍ਰਾਂਤਾ, ਨਾਗਵੱਲੀ, ਦੂrvਾ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਅਤੇ ਅਨਾਰ; ਕੇਲਾ, ਬੇਰ, ਆਂਵਲਾ, ਇਮਲੀ ਅਤੇ ਮਤੂਲਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਵਨਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।