ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਅਖਿਆ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ, ਹੇ ਜ্ঞানਵਾਨ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਲਈ ਹੀ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਵੱਖਰੀ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ, ਧਨ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਹਨ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਕਦੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਚਮਕ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਨ। ਮੈਂ ਜਿਸ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣ ਬੁਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਭੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਟਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਾ ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲੈ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨਾਮ ਜਪਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਮ ਦੀ ਢਕਣੀ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।" ਅਖੰਡ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਚਿਰ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।" ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਗੰਗਾ ਜਲ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਸਭ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਮੁਕਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦਾ ਜਲ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਇਕਵੀ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਗੰਗਾ ਜਲ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੋ," ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸੋਚੋ, ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪੁੰਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇਗੀ! ਜੋ ਭਗਤ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਜਲ ਛਿੜਕਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸੁਰਤਾ ਮਿਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਵੱਡੀ ਉਕਤੀ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਹੀ। "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਆਵੇਗੀ।" ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ ਉਸ ਉੱਚੇ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।