ਏਹ ਜਗਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੈ—ਉਹ ਸਗਲੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹਨ ਜਾਂ ਅਪਰਗਟ, ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਇਕ ਹੈ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਅਟੱਲ, ਅਮਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਾਲਪੁਰੁਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਪਰਮ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ "ਸਰੀਰ" ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹੰਸੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ। ਉਹੀ ਆਨੰਦਮਈ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ। ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਅਕਤ ਅਤੇ ਅਵਿਅਕਤ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਾਲ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤੱਤ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਰਮ ਧਾਮ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਅਪਕ, ਜਗਤ ਦਾ ਉਤਪੱਤਾ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਮਹੱਤ ਤੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਬੁੱਧੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ "ਅਹੰ" ਜਨਮਿਆ। ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਜਗਤ ਚੱਲੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ—ਹਰ ਇਕ ਤੱਤ ਅਗਲੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ। ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਬਣਾਈ। ਇਹਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਭਰਿਆ ਗਿਆ। ਤਪ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਇਹ ਲੋਕ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਸਤਿਆ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਮਹਾਤਲ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਸਾਤਲ ਲੋਕ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜੁਗਤ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ। ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ। ਉਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਾਹਰੀ ਦਰਿਆ ਹਨ ਅਤੇ ਅਮਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰੌਂਚ, ਸ਼ਾਕ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੂਣ, ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ, ਮਦਿਰਾ, ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਤੋਂ ਦੁੱਗਣੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਉਹ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਫਲ ਜੀਵ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭੋਗ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵਾਂਗੇ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੰਦਨਯੋਗ ਹੈ।