ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੌਕੋਰ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਘੇਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਘ੍ਯ ਜਲ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਅੰਗਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਦਿਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ—ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਮੂਲ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਾਤ੍ਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਅਰਘ੍ਯ ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਲਈ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਤੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਕਵਚ 'ਫਟ' ਹੈ, ਦਿਲ ਪਾਂਚਜਨਯ ਲਈ ਹੈ, ਦਿਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਮੜ੍ਹੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, "ਇਹ ਅਰਘ੍ਯ ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਲਈ ਹੈ," ਕਹਿ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਕੇ, ਮੂਲ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਓਮ, ਸੋਮ ਮੰਡਲ ਨੂੰ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸੋਲਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਕਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੋਮੁਦਰਾ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਤਸਯ-ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਿਤ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਾਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਯੋਨੀਮੁਦਰਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਲਈ ਪਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹ੍ਰੀੰ; ਗਿਆਨ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ," ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਡਲ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੌਲ ਛਿੜਕਣ। ਇਹ ਸਭ ਪਦਾਰਥ ਪਾਦਯ, ਅਰਘ੍ਯ, ਆਚਮਨ ਅਤੇ ਮਧੁਪਰਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਦਯ ਉਹ ਜਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਆਮਾਕ, ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ, ਕੰਵਲ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁਕ੍ਰਾਂਤਾ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਰਘ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਦੂਰਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਚਮਨ ਲਈ ਜਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਧੁਪਰਕ ਸ਼ਹਿਦ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰਾ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਸਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅਭਯ ਮুদ্রਾ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਅਸਪਸ਼ਟ ਜਾਂ ਖ਼ਰਾਬ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮੂਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੂਪ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਆਵਾਹਨ ਜਾਂ ਵਿਸਰਜਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਮੋਠਾ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਆਵਾਹਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਵਾਹਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਿਰਫ਼ ਭਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ। ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿਓ। ਜੇ ਵਿਧੀ ਅਧੂਰੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ਰਹੋ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਲਦੀ ਘਿਰ ਜਾਓ। ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਆਉਣਾ ਮੁੜ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।