ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਣੇਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਵਿਜੁਅਲਾਈਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਰੋਕ, ਸਥਾਪਨਾ, ਗਿਆਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਗੁਣ ਹਨ; ਸੁਖਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਗੁਣ ਵੀ ਹਨ। ਯਾਦ, ਬੁੱਧੀ, ਤੇਜ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਠੀਕਤਾ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਵੀ ਹਨ। ਇੱਛਾ, ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ; ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਇਹ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਮਲ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਗੁਣ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, 'ਤਾ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਭਾਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਤੋਂ ਚੌਥੇ ਤੱਕ, ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜਵੇਲਰੀ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਰੂਪ 'ਤੇ ਛੇ ਅੰਗ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤਿਕੋਣ ਜਾਂ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਅੱਗ ਦਾ ਚੱਕਰ ਜਾਂ ਪਾਤਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, 'ਕਲੀਮ' ਅਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗੋਮੂਤਰ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਅਰਘ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਕ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਅਰਘ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਚਾਰ ਅੰਗ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਮੂਲ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਸ਼ਕਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਾਤਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, "ਇਹ ਅਰਘ ਫਲਾਨੇ ਲਈ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਤੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਕਵਚ 'ਫਟ' ਹੈ, ਦਿਲ ਪਾਂਚਜਨਯ ਲਈ ਹੈ; ਦਿਲ ਮੰਤਰ ਲਈ ਹੈ। ਪਾਤਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, "ਇਹ ਅਰਘ ਫਲਾਨੇ ਲਈ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ, ਝੁਕ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਲਟ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੂਲ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨਾ ਹੈ। "ਓਮ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਈ", ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ। ਉਥੇ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੋਮੁਦਰਾ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣਾਕੇ, ਮਤਸਿਆ-ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਢੱਕਣਾ ਹੈ। ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਹਾਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਯੋਨੀਮੁਦਰਾ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਖਾਉਣ। ਉਥੇ, ਸੁਰਭੀ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਛਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ 'ਹ੍ਰੰ' ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ; ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਿਦਵਾਨ ਮੰਡਲ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਛਿੜਕਣ। ਪਾਦਯ, ਅਰਘ, ਆਚਮਨ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮੰਤ੍ਰ, ਮੁਦਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।