ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਭੁਜੰਗ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਨਾਕੀ ਮਾਧਵੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼੍ਵੇਤੋਰਸਕ ਵਿਦਾਰਿਨੀ ਦੇ ਸਾਥ ਹੈ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਸਹਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸੰਵਰਤਕ ਵਿੱਚ ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੱਖਿਣਾਮੂਰਤੀ ਹਨ ਅਤੇ ਛੰਦ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ। ਮੂਲ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ‘ਹਲ’ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਬੰਧੂਕ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਚੌਥਾ ਧਿਆਨ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਵਿਘਨੇਸ਼ਾ ਲਾਜਵਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਗਈ ਹੈ, ਵਿਘਨਰਾਜਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਹੈ। ਵਿਘਨਕ੍ਰਿਤ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵਿਘਨਹਰਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਹੈ। ਦ੍ਵਿਦੰਤ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਗਜਵਕ੍ਰਕਾ ਕਾਮਿਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹਨ। ਦੀਰਘਜਿਹ੍ਵਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ, ਜ੍ਵਾਲਿਨੀ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨਕਾ ਨਾਲ, ਗਜੇਦ੍ਰ ਕਾਮਰੂਪਿਨੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਪਕਰਨ ਓਮਾ ਨਾਲ ਹਨ। ਮਹਾਨੰਦ ਵਿਘਨੇਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਤੁਰਰੂਪ ਸਵੈ ਰੂਪ ਹੈ। ਦੁਮੁਖ ਭੂਤੀ ਨਾਲ, ਸੁਮੁਖ ਭੌਤਿਕੀ ਨਾਲ, ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਾ ਮਹਿਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਭੀ ਸ਼ੂਰ ਨਾਮਕ ਹੈ। ਵਰਦਾਤਾ ਲਾਜਵਤੀ ਨਾਲ, ਵਾਮਦੇਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਨੱਕ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਨਾਇਕ ਰਾਤ ਨਾਲ, ਕਾਮ ਵਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਿੰਡਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਮਤਵਾਲਾ ਵਾਹਕ ਚੰਚਲਤਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਹੈ। ਮੇਘਨਾਦਾ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ, ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵਰਣਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਛੇ ਲੰਬੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੰਗ ਬਣੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਲਗਦੇ, ਲਾਲ ਰੂਪ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਗਿਆਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਗੁਣ ਹਨ। ਸੁਕਸ਼ਮ, ਅਤਿ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਗਿਆਨ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਕਤਾ ਵੀ ਹਨ। ਯਾਦ, ਬੁੱਧੀ, ਤੇਜ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਵੀ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭੁੱਖ, ਕ੍ਰੋਧ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤ੍ਯੁ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਇਹੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਛੰਦ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਮਲ, ਚੱਕਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਰ ‘ਤ’ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਦਾ ਭਾਗ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਤੋਂ ਚੌਥੇ ਤੱਕ ਅੱਖਰ ਜੋੜ ਕੇ ਧਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਕਰਕੇ, ਛੇ ਅੰਗ ਉਸ ਰੂਪ ’ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਚਰਨ ਵਿੱਚ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤਿਕੋਣ ਜਾਂ ਚੌਕੋਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਅੱਗ ਦਾ ਚੱਕਰ ਜਾਂ ਪਾਤ੍ਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ‘ਕਲੀਂ’ ਅਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਗਾਊ-ਮੂਤ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਕਰਕੇ, ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਅਰਘ੍ਯ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।