ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਪੂਜਾ ਸਥਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਰ ‘ਤੇ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਏ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਂਏ ਪਾਸੇ ਯਮੁਨਾ ਜੀ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਧਾਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਂਏ ਪਾਸੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਹਰੇਕ ਸੰਪਰਦਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਸੰਪਰਦਾ ਵਿੱਚ, ਭਦ੍ਰ, ਸੁਭਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦਰਬਾਨ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਸ਼ਿਵ ਸੰਪਰਦਾ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਦਰਬਾਨ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸੇਂਦੁ, ਸ੍ਵਨਾਮਾ, ਅਘਰਨ ਆਦਿ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ‘ਨਮਹ’ ਅਤੇ ‘ਓਂ’ ਉਚਾਰ ਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਰੂਪ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਘਾਵਾਂ—ਦੈਵੀ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ—ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਣੂ, ਜੋ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਉਂ ਹੀ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਨ, ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਕ੍ਰੀ ਨੂੰ ਜਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗਦੀ ਨੂੰ ਦੁರ್ಗਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਖੀ ਨੂੰ ਚੰਡਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਲੀ ਨੂੰ ਵਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿੰਦੀ ਨੂੰ ਸ੍ਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਰ ਨੂੰ ਵృద్ధੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਨ, ਸਤ੍ਯ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤ, ਭੂਧਰ, ਜੋ ਕਲੇਦਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਕ੍ਲਿਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਲੀ, ਜੋ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੰਸਾ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਰਾਹਾ, ਜੋ ਰਾਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਆਦਿ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਸਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚਕ੍ਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ, ਕਮੰਡਲ ਅਤੇ ਦਰਪਣ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਰਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲਿਖੇ ਅੱਖਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਮੜੀ, ਨਸ, ਮਾਸ, ਚਰਬੀ, ਹੱਡੀ, ਮੱਜਾ ਅਤੇ ਬੀਜ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਜੀਭ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ, ਇੱਕ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ṭa, ṭa ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, pa, pha ਦੋਵਾਂ ਕਮਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਤ ਅੱਖਰ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਣ, ha ਸਾਹ ਵਿੱਚ, la ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਭਗਤ ਦਾ ਪੇਟ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਗੋਲ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਨੱਕ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ। ਉਹ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਿਕ, ਲੰਬੀ ਜੀਭ, ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਪੇਟ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸਦ੍ਯ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤਾਰੇ ਜਿਹੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਨ। ਕ੍ਰੋਧੀਸ਼ ਮਹਾਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੰਡੇਸ਼ਾ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ। ਲੰਬੋਦਰੀ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਡਰਾਵਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਲੰਗਲੀਸ਼ਾ, ਦਰੁਕੇਸ਼ਾ ਅਤੇ ਰੂਪਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਕੋਦਰੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ਾਢੀ ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੀਨੇਸ਼ਾ ਸ਼ੰਖਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਸ਼ੇਸ਼ਾ ਤਰਜਯਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਚਲਗੰਡਾ ਕਪਾਰਦਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਰੰਡੇਸ਼ਾ ਵਜਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਲਾ ਹਰ ਪਦਵੀ ਤੇ, ਹਰ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਨਿਯਮਤਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।