ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਧੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਪੂਰੀ ਮੰਤਰ ਰੀਤ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਜਾਂ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਅਠਾਈ ਵਾਰੀ ਆਹੁਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਰਮ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਰਛਲ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਧਾਰਣ ਕਰ ਰਹੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਆਪਣੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੈਨਤੇਯ—ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ—ਨੂੰ “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ” ਕਹਿ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਅਤੇ ਸ਼ੈਲੇਯਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਪੂਜਾ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਾਹਿਬੀ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਸਾਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਯਮੁਨਾ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਧਾਤਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਰਬਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਪੰਥ ਦੇ ਦਰਬਾਨ ਭਦਰਾ, ਸੁਭਦਰਾ ਆਦਿ ਹਨ। ਸ਼ੈਵ ਪੰਥ ਦੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਦਰਬਾਨ ਹਨ। ਸੇਂਦੁ, ਸ੍ਵਨਾਮਾ, ਅਘਰਣਾ ਆਦਿਕ ਦੀ ਯਾਦ ਮਨ ਵਿੱਚ “ਨਮਹ” ਅਤੇ “ਓਮ” ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇਲਾਹੀ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿ্ণੁ, ਜੋ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ; ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਸਾਰਸਵਤੀ ਸਮੇਤ; ਚਕਰੀ, ਜਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਦੀ, ਦੁৰ্গਾ ਦੇ ਨਾਲ; ਸ਼ੰਖੀ, ਚੰਡਾ ਦੇ ਨਾਲ; ਹਲੀ, ਵਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ; ਪਾਸ਼ੀ, ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਨਾਲ; ਕੁਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਾ ਦੇ ਨਾਲ; ਨਿੰਦੀ, ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਨਾਲ; ਨਰ, ਵ੍ਰਿਧਿ ਦੇ ਨਾਲ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ; ਸਤਯ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਨਾਲ; ਸਾਤਵਤ; ਭੂਧਰ, ਕਲੇਦਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ; ਵਿਸ਼ਵਮੂਰਤੀ, ਕਲਿਨਾ ਦੇ ਨਾਲ; ਬਲੀ, ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੰਸ, ਤੇਜ ਨਾਲ; ਵਰਾ, ਰਾਤ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ ਆਦਿਕ ਦਾ ਮਾਤਾ-ਸਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ, ਚਕਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਘੜਾ ਅਤੇ ਦਰਪਣ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਇਛਿਤ ਲਾਭ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਮੜੀ, ਨਸ, ਮਾਸ, ਚਰਬੀ, ਹੱਡੀ, ਮੱਜ਼ਾ ਅਤੇ ਵੀਰਜ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਆਹੁਤੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਜੀਭ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਲੇ ਤੇ। “ਟ” ਅਤੇ “ਟ” ਅੱਖਰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, “ਪ” ਅਤੇ “ਫ” ਦੋਵੇਂ ਕਮਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਣ, “ਹ” ਸਵਾਸ ਵਿੱਚ, “ਲ” ਆਪ ਵਿੱਚ। ਪੂਰੇ ਪੇਟ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਗਲੇ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਅਜਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚਰਨ ਅਤੇ ਹਰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਯਥਾ-ਕ੍ਰਮ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।