ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਅਘੋਰਾ, ਸਦਿਓਜਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਸ਼ੈਵ ਜਾਂ ਸ਼ਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਿਕੋਣ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਚਾਰ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦੀ ਆਹਵਾਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਜਲ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਟਪਕਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਅੱਖਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅੰਦਰਲੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਧੋ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵੱਜਰ-ਸ਼ਿਲਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੰਤਰ ਵਿਦਵਾਨ ਮੂੰਹ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਮ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਅੱਠਾਈ ਵਾਰੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਮਾਤਾ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਜਿਹੜੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੈਨਤੇਯਾ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ 'ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਭੀ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੈਲੀਆ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੂਜਾ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪੂਜਾ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਯਮੁਨਾ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਧਾਤਾ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵੀ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਹਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਦਰਬਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਦਰਾ, ਸੁਭਦਰਾ ਆਦਿ ਹਨ। ਸ਼ੈਵ ਦਰਬਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਅਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਹਨ। ਸੈਂਦੂ, ਸਵਨਾਮਾ, ਅਘਰਨ ਆਦਿ, 'ਨਮਹ' ਅਤੇ 'ਓਂ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੈਵੀ, ਵਾਤਾਵਰਣੀ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਰਾਏਣ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਧੈਰਜ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ; ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਆਨੰਦ ਨਾਲ; ਵਾਸੁਦੇਵ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ; ਚਕ੍ਰੀ, ਜਯਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਦੀ, ਦੁರ್ಗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ; ਸ਼ੰਖੀ, ਚੰਡਾ ਨਾਲ, ਹਲੀ, ਵਾਣੀ ਨਾਲ; ਪਾਸ਼ੀ, ਵਿਰਜਾ ਨਾਲ, ਕੁਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ; ਨਿੰਦੀ, ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਰਾ, ਵ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਤਿਆ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤ; ਭੂਧਰ, ਕਲੇਦਿਨੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਮੂਰਤੀ, ਕਲਿਨਾ ਨਾਲ। ਬਲੀ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੂਜਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।