ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਧਕ ਨਰਮਦਾ, ਸਿੰਧੂ ਅਤੇ ਕਾਵੇਰੀ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਲਿਆਉਣ। ਇਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਸਾਧਕ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਚਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਚਮਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਧਕ ਸੱਤ ਰਸਤੇ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਡੁਬੋ ਕੇ ਅਤੇ ਉਠਾ ਕੇ, ਕੁੰਭ-ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਚਾਰ ਮਨੁਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਣੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰੋ।” ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; “ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਣੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰੋ।” ਮੱਥੇ, ਕੰਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ, ਪਾਣੀ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਧੈਰਜ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਗੁਣ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਣ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵੀ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਧਕ ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਭਸਮ ਜਾਂ ਧੂੜ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ, ਨਾਰਾਯਣ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ; ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਅਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰ ਛੂਹੇ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਨੱਕ ਛੂਹੇ; ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਸਿੰਹ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਕੰਨ ਛੂਹੇ; ਅਤੇ ਹਰੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਆਚਾਮਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ, ਨੱਕ, ਉਂਗਲੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ—ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ, 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ, ਸ਼ੈਵ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ, 'ਸਵਾਹਾ' ਅਤੇ 'ਵਸਾਨਾ' ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੈਵ ਕਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਵਾਰਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਚਾਮਨ, ਜੋ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲ, ਲਾਜ ਅਤੇ ਸੰਪੱਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਦਕਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੰਨ ਦੇ ਜੜ੍ਹ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਪਿੱਠ, ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਦੀ ਉੱਠ ਉੱਤੇ—ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਭਸਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਅਘੋਰਾ, ਸਦਯੋਜਾਤ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੈਵ ਜਾਂ ਸ਼ਾਕਤ triangle ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਔਰਤ ਲਈ ਢੰਗ ਹੈ। ਆਚਾਮਨ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰ-ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਖਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਨੱਕ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਿਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅੰਦਰਲੀ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਨੂੰ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਬਿਜਲੀ-ਪਥਰ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੰਤ੍ਰ-ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸ਼ੁਧੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।