ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਾਧਕ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਪੌਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੂ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪੌਦੇ! ਸਾਨੂੰ ਸਮੁੱਚੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਬਖ਼ਸ਼।" ਜਦੋਂ ਪੌਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪੂਜਾਰੀ ਪੂਰੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਦੀ ਬੀਜਾਕਸ਼ਰ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਪੌਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਏ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਦੀ ਦੀਵਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਘੁਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਚੋਪੜਨ ਲਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਾਭੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ। ਹਥੇਲੀ 'ਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਰੂਪ ਮੰਨ ਕੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਰਹੀ ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਗ੍ਹਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਹ ਦੀ ਛੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ—ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਹੇ ਸੂਰਜ! ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਛੂਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ, ਹੇ ਸੂਰਜ!" ਉਹ ਨਰਮਦਾ, ਸਿੰਧੂ, ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿਓ।" ਇਹ ਪਾਣੀ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਵਚ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੜ ਨੂੰ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਕੇ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕੁੰਭ-ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਚਾਰ ਮਨੂਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਜਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।" ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਜਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।" ਮੱਥੇ, ਕੰਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਲਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਪਾਣੀ ਮੇਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹਟਾ ਦੇਵੇ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਸੰਤੋਖ, ਧੀਰਜ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਹੋਣ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੱਧ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਆਹ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ, ਨਾਰਾਏਣ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਅਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਸਾਧਕ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।