ਇੱਕ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ, “ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ,” ਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਰੀਰਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਉਸਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਘੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਹਨ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਤਾਲੀਆਂ ਵੱਜਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰੀਰਕ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਵਾਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੌਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮਨੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਪੌਦੇ! ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਦੀ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਲੇ ਨੂੰ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਅਤੇ ਜੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਗਾਂ ਦੇ ਘਿਉ ਦੀ ਦੀਵਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੀਰਾਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਾਭੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ। ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਰੂਪ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਨੂੰ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਪੂਜਾਰੀ ਇਕਾਗ੍ਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਹ ਦੀ ਛੇ ਅੰਗੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਹੇ ਸੂਰਜ! ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਛੂਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ, ਹੇ ਸੂਰਜ!” ਫਿਰ, ਨਰਮਦਾ, ਸਿੰਧੂ, ਕਾਵੇਰੀ ਆਦਿ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਣ। ਇਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੰਰਕਸ਼ਾ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਮੰਡਲਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੜ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਜੋਤ ਅਤੁੱਲਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਜਲ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਡੁਬੋ ਕੇ ਤੇ ਉਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕੁੰਭ-ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਚਾਰ ਮਨੂਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਖਰ ਵਿਚ, “ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਹੇ ਦਿਵਿਆ ਜਲ! ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ,” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।