ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਸੋਹਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਚ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਤਰ ਹਨ ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ḍa ਤੋਂ pha ਤੱਕ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਭੇਟਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਅਭੈ ਮুদ্রਾ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲੁ ਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਭੇਟਾ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਜੋਤਿ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਹੁਕਮ-ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਹ-ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਦੋ-ਪੱਤੀ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਭੇਟਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ-ਪੱਤੀ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਦੁਵਾਲਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਭੇਟਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਪ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਬੋਧ ਹੋਵੇ ਕਿ “ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।” ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਕਰਤੱਬ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੇ ਸਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਾਲੀ ਵਜਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਢੱਕ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਕਾਰਜ ਨਿਬੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੌਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੂ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: “ਹੇ ਪੌਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ।” ਇਹ ਪੌਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇਛਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪੂਜਾਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਇਛਾ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਸ ਨਾਲ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਅੰਸ਼ ਹਟਾ ਦੇਣੇ ਹਨ। ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ, ਅਤੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਦੀ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁਮਾ ਕੇ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ। ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਨਾਭੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈਣੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੁੜ ਛਿੜਕਣੀ ਹੈ। ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਇਛਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਅਸੁਧੀਆਂ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਵਿੱਚ ਉਲਲੇਖਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਛੂਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦਿਓ, ਹੇ ਸੂਰਜ।