ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਠਿਆ। ਤਦ, ਸਭ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਜਪਾ ਦਾ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਸਦਾ ਹੀ ਉਸ ਅਜਪਾ ਰੂਪ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜਾਪ ਦੀ ਦੇਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੰਸ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਧਰਮ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਹੈ—ਇਹੀ ਫਿਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਧਕ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਣ। ‘ਸ’ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੂਲਾਧਾਰ ਚਕਰ ਵਿੱਚ, ‘ਵ’ ਤੋਂ ‘ਸ’ ਤੱਕ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰਿਆ ਭਾਂਡਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਆਨੰਦ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵਾਧਿਸ਼ਠਾਨ ਚਕਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੂੰਗੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ‘ਵ’ ਤੋਂ ‘ਲ’ ਤੱਕ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਚ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ ਜਨਮ ਵਾਲੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਮਲ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਘਟਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ‘ਡ’ ਤੋਂ ‘ਫ’ ਤੱਕ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਇਸ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਅਭੈ ਮুদ্রਾ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਘੜਾ ਧਾਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾ-ਜੋਤੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ, ਆਗਿਆ ਚਕਰ ਵਿੱਚ, ‘ਹ’ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਦੋ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਦਵੈਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਜਾਪ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਹੋਵੇ—“ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਮੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਮੈੰ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਸਰੀਰਕ ਕਰਤਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿਓ। ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਤਾਲੀ ਵੱਜਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਢੱਕ ਲਵੋ। ਮਲ-ਮੂਤ੍ਰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰੋ। ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਵਾਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੌਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ—“ਹੇ ਪੌਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ।” ਇਸ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਸ ਨਾਲ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਟਾਓ। ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕੋ ਅਤੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰੋ। ਚੰਗੀ ਗਊ ਦੇ ਘਿਉ ਦੀ ਦੀਵੇ ਨਾਲ, ਚੌਂਕਾ ਲਾਓ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖੋ। ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਲਗਾ ਕੇ, ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਵੋ।