ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਧਕ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—"ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ।" ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਲਾਧਾਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹਵਾ ਦਾ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਦਾ ਤਿਕੋਣ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਦਾ ਬੀਜ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਥੇ ਹੀ, ਇੱਕ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸਪਾਂ ਵਾਂਗ ਕੁੰਡਲਿਨੀ, ਆਤਮ-ਜਨਮ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਕੁਲਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਰੰਧ੍ਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹਦੀ ਚਮਕ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਰੂਪ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਧਕ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਅਜਪਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਸਦਾ ਹੀ ਅਜਪਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਪਰਮ ਹੰਸ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਜਣ ਤੇ ਲੈਣ ਵਿਚ, ਬੀਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਉਹ ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਇਸ ਮਾਰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। 'ਸ' ਅੱਖਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਮੁੱਖ ਦੇ ਦਵਾਰ ਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਮੂਲਾਧਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, 'ਵ' ਤੋਂ 'ਸ' ਤੱਕ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਕਲਸ਼ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਆਨੰਦ ਹੈ। ਸਵਾਧਿਸ਼ਠਾਨ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, 'ਵ' ਤੋਂ 'ਲ' ਤੱਕ ਦੇ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਚ ਤੇ ਮਾਲਾ ਹੈ। ਮਣੀਪੂਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਪੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅੰਦਰ 'ਡ' ਤੋਂ 'ਫ' ਤੱਕ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਸ਼ੁਭ੍ਰ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਅਭੈ ਮুদ্রਾ, ਵਰਦਾਨ ਤੇ ਘੜਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਾਂਦ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਜੋਤੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਆਗਿਆ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, 'ਹ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਦੋ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਹਸ੍ਰਾਰ ਚੱਕਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾ-ਕਮਲ ਵਿਚ, ਧੁਨੀ ਤੇ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਦੁਅਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਪ ਇਕਵੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—"ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਸਾਧਕ ਅਸਲ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ! ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਘੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਹਨ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਪੜਾ ਢੱਕ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ waste ਨਿਕਾਲੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।