ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਮਦੱਤ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਸੋਮਦੱਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪ੍ਰਤੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਦੱਤ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਅਗਾਹ ਕੀਤਾ ਕਿ, “ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।” ਫਿਰ ਸੋਮਦੱਤ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਰਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਸਰਵੇ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦীক্ষਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਰਵੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਦਾ ਹੀ ਸਮਾਨ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਪੁਰਾਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦਾ ਨਿੱਕਾਸ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਪੁਰਾਣ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਲ ਵੱਖਰੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਨ। ਸੋਮਦੱਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਰਵਗਿਆਨੀ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਚਮਕ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਨ। ਜਿਸ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਭੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ।” ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਟ-ਵ੍ਰਿੱਖ ਹੇਠ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ-ਜਲ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਨਾਮ ਜਪਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਰਹੀ ਹੈ।” ਅਖੀਰ, ਅਚੂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਣੀ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।