ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਨ ਨੇ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ 'ਗੁਹ್ಯ' ਨਾਲ ਆਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਅਪਣਾਈ। ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: "ਉਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦਰਸਾਈ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਨਮਸਕਾਰਯੋਗ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਜ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਹੇ ਗੁਰੂ-ਸਰੂਪ ਸ਼ਿਵ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਹੋ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਵੈਤੰਤਰ ਹੋ, ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਹੋ, ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਹੋ। ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ—ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ, ਦਾਇਂ, ਖੱਬੇ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ! ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ।" ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੜ੍ਹ ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹਵਾ ਦਾ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਅੱਗ ਦਾ ਤਿਕੋਣਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਦਾ ਬੀਜ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ, ਇੱਕ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਕੁੰਡਲਿਤ ਕੁਲਕੁੰਡਲਿਨੀ, ਆਤਮ-ਭੂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਕੁਲਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਖਾਏ ਹੋਏ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਰੰਧ੍ਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੇਤਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨ-ਰੂਪੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਸੰਸਾਰੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਅਜਪਾ ਦਾ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ ਸਦਾ ਅਜਪਾ ਰੂਪ ਗਾਇਤਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਦੇਵੀ ਪਰਮ ਹੰਸ ਹੈ, ਜੋ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਧਰਮ ਰੂਪ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ। ਜੋ ਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਆਚਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਆਸਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਸ' ਅੱਖਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਦ੍ਵਾਰ ਤੇ ਕਰਨਾ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੂਲਾਧਾਰ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ, 'ਵ' ਤੋਂ 'ਸ' ਤੱਕ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਲਸ਼ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਆਨੰਦ ਹੈ। ਸਵਾਧਿਸ਼ਠਾਨ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, 'ਵ' ਤੋਂ 'ਲ' ਤੱਕ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੜਛੀ ਤੇ ਮਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਅੰਦਰ 'ਡ' ਤੋਂ 'ਫ' ਤੱਕ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਇਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿ্ণੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਅਭਯ ਮুদ্রਾ, ਵਰਦਾਨ ਤੇ ਘੜਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੈਲ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਆਗਿਆ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ, 'ਹ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਦੋ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਹਸ੍ਰਾਰ—ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਨਾਦ ਤੇ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਦ੍ਵੈਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਥੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਆਚਾਰਯ' ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਜਪ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਇਕੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਉਤਥਾਨ, ਤੇ ਅਜਪਾ ਜਪ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।