ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਤਮ-ਸਾਧਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉਠਦਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਵੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਈਸ਼ਾ, ਵਿਘਨਾ, ਅਰਕਾ, ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਜਦਕਿ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਗਣਨਾਯਕਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ। ਅਗਲੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਗਣੇਸ਼ਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅੰਬਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਿੱਟੀ ਕਮਲ ਦੀ ਨੀਵ ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ। ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਪਾਦੁਕਾ-ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਦਸ ਵਾਰੀ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਜਪਦਾ। ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹ, ਕ੍ਸ਼, ਮ, ਲ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਖੱਬਾ ਕੰਨ, ਅਤੇ ਦੋ ਹਵਾਵਾਂ; ਫਿਰ ਕ੍ਸ਼, ਮ, ਲ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਚੰਦ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅਤੇ ਹਵਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਦਾ। ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਪਾਦੁਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, 'ਗੁਹਿਆ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ: "ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਦਿਖਾਇਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ; ਜਿਸ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਜਿਹੀ ਬੋਲੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਓਮ, ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਵਾਨ, ਗੁਰੂ-ਸਰੂਪ ਸ਼ਿਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਵਾਲੇ, ਸੁਤੰਤਰ, ਦਇਆ-ਸਰੂਪ, ਮੰਗਲ-ਸਰੂਪ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚਿੰਤਨ-ਮਨ, ਹਰ ਥਾਂ—ਅੱਗੇ, ਪਾਸੇ, ਪਿੱਛੇ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ। "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਪਤੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਸਮਝਦਾ। ਮੂਲ-ਚੱਕਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇਕ ਹਵਾਈ ਚੱਕਰ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਤਿਕੋਣੀ ਅੱਗ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਬੀਜ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਸੁੱਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਕੁਲਕੁੰਡਲਿਨੀ, ਸਵਯੰਭੂ ਲਿੰਗਾ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਦੇ ਟਿੱਪ ਨਾਲ ਕੁਲਕੁੰਡਲਿਨੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕਦਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰੰਧਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੇਤਨ, ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ-ਮੂਲਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ। "ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਅਜਪਾ ਦਾ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ। ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਪਾ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਉੱਚਾ ਹੰਸ ਹੈ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ। ਉਹ ਸਰੂਪ ਵਿਹੀਨ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਹੈ—ਇਹ ਫਿਰ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਸ' ਅੱਖਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼-ਸਥਾਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਮੂਲ-ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, 'ਵ' ਤੋਂ 'ਸ' ਬੀਜ ਅਤੇ ਚਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਪਾਤਰ, ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਆਨੰਦ ਹੈ। ਸਵਾਧਿਸ਼ਠਾਨ-ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, 'ਵ' ਤੋਂ 'ਲ' ਤੱਕ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸਤਿਕਾਰ, ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।