ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਨਿਆਸਾ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਤੇ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇਲ ਲਗਾਇਆ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਗੁਰੂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦਿਖਿਆ ਦੇਣੀ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਦਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੁਹਾਇਆ। ਜਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਯਸ਼, ਧਨ, ਤੇਜ, ਪੁੱਤਰ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਮਿਲੇ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸੀ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਜੁਟ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਅਗਨਿ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵਾਗੀਸ਼ਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਵੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਈਸ਼ਾ, ਵਿਘਨਾ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਵਿਚਕਾਰ ਗਣਨਾਯਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਗਣੇਸ਼, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਅੰਬਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉਠ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਤਣੇ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦਾ। ਉੱਥੇ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਸਨੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਪਾਦੁਕਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਵਾਰੀ, ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਜਾਪਿਆ। ਮੰਤ੍ਰ 'ਹ', 'ਕ੍ਸ਼', 'ਮ', 'ਲ', ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਖੱਬਾ ਕੰਨ ਅਤੇ ਦੋ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ 'ਕ੍ਸ਼', 'ਮ', 'ਲ', ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਚਿੱਟੇ ਪਾਦੁਕਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ 'ਗੁਹ੍ਯ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਗੁਰੂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਬਾਣੀ ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਜੋ ਸਦਾ ਨਵਾਂ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੂਪ ਪਰਮ ਤੱਤ ਹੈ, ਜੋ ਆਜ਼ਾਦ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਗਿਆਨ, ਚਿੰਤਕਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਹੈ—ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। "ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਚੱਕਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਹਵਾ ਦਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਅੱਗ ਦਾ ਤਿਕੋਣ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਬੀਜ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦੇਵੀ ਆਤਮਾ-ਸੰਭੂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਬੈਠੀ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਸ ਕੁਲਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਖਾਏ ਹੋਏ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਰੰਧ੍ਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਤੇਜ ਹਰ ਥਾਂ ਪਰਸ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੇਤਨ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਮਨ ਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।