ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਾਰ-ਵਿਧੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਧਕ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਨਾਲ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਉਲਟ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਦਸ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਹਨ: ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ, ਭੱਠੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਆਦਿ। ਅੱਗ ਦੇ ਦਸ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ: ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ (ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ), ਵਿਸ਼ਵਾ (ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੀ), ਸਮਰਥਕ, ਧੈਰਜ, ਪੂਸ਼ਾ (ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ), ਪੋਸ਼ਣ, ਆਨੰਦ, ਸਥਿਰਤਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ, ਅਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌ ਰਤਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਛਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੇੜਲ, ਮਾਣਕ, ਲਹਸੁਣੀਆ, ਗੋਮੇਦ, ਹੀਰਾ ਅਤੇ ਮੂੰਗਾ—ਇਹ ਰਤਨ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮੰਡਪ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਆਸ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਪੱਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੋਲਾ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਢੀਂਢਾ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿੰਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਦੀ 108 ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸ਼ਿਸ਼ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਯਸ਼, ਧਨ, ਤੇਜ, ਪੁੱਤਰ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਮਿਲੇ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਗਨਿ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵਾਗੀਸ਼ਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਵੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਈਸ਼, ਵਿਘਨਾ, ਅਰਕ, ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਣਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਣੇਸ਼, ਵਿਣੁ, ਅੰਬਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਚਿਤ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਸਾਧਕ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਤਣੇ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਦੁਕਾ-ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਦਸ ਵਾਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹ, ਕ੍ਸ਼, ਮ, ਲ, ਜਲ, ਅੱਗ, ਖੱਬਾ ਕੰਨ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਤਾਂ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਕ੍ਸ਼, ਮ, ਲ, ਜਲ, ਅੱਗ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਵਾਤ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਪਾਦੁਕਾਵਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, 'ਗੁਹ੍ਯ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਖਾਈ। ਉਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਬਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਓਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਸਦਾ ਨਵੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਤੱਤ ਦੇ ਸਾਰ, ਸਵਤੰਤ੍ਰ, ਦਇਆਮਈ, ਮੰਗਲਮਈ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ, ਚਿੰਤਕਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਗੇ, ਪਾਸੇ, ਪਿੱਛੇ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।