ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਿ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਈ ਸਾਧਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਜਿਸ ਮੰਤਵ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਮ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੱਧੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ, ਇਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਨਚਰੀ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀਆਂ ਪਾਵੜੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਨ-ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਦਿਵਿਆ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਭੂਮੀ 'ਤੇ, ਰੰਗੀਨ ਚੂਰਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਘੜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਲਟੀ ਵਰਨ-ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜਪਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀ ਦਸ ਸ਼ਕਤੀਆਂ: ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ, ਲਪਕਦੀ, ਤਪਕਦੀ, ਚਮਕਦੀ—ਇਹ ਦਸ ਰੂਪ ਹਨ। ਅੱਗ ਦੇ ਦਸ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ (ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ), ਵਿਸ਼ਵਾ (ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੀ), ਆਧਾਰ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਪੁਸ਼ਾ (ਤ੍ਰਿਪਤੀ), ਪੋਸ਼ਣ, ਆਨੰਦ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪੱਖ: ਪੂਰਨਤਾ, ਅਪੂਰਨਤਾ, ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ। ਨੌਂ ਰਤਨਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਲਹਸਣੀਆ, ਗੋਮੇਦ, ਹੀਰਾ, ਮੂंगा—ਇਹ ਰਤਨ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਲਤਰ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘੜੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਯਾਸਾ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਪੱਤੀਆਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੁਰੂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ, ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਭਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੁਰੂ 108 ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਨ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਸ਼, ਧਨ-ਸੰਪਤੀ, ਤੇਜ, ਪੁੱਤਰ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਰਹੇ।" ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਦਿਲੋਂ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਕੰਜੂਸੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵਾਗੀਸ਼ਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਵੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਾ, ਵਿਘਨ, ਅਰਕ, ਗੋਵਿੰਦ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਣਨਾਯਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਣੇਸ਼, ਵਿਣੁ, ਅੰਬਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉਠ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ-ਪੱਤੀ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਤਣੇ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਾਵੜੀ-ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਸ ਵਾਰ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਜਪਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ: "ਹ, ਕ੍ਸ਼, ਮ, ਲ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਖੱਬਾ ਕੰਨ, ਦੋ ਹਵਾ; ਕ੍ਸ਼, ਮ, ਲ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਹਵਾ—" ਇਹ ਸਾਰੇ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਪਾਵੜੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਦਿੱਖਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਆਦਰ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।