ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਕੁਝ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਆਚਾਰਯ ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਨਦੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੰਪੰਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰਥਕਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਅਤੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਦਯਾ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਿਯਤ ਆਚਾਰ-ਵਿਦੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਚਾਰਯ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਨ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹੇ, ਕਦਰਦਾਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਪੰਜ ਧਾਗੇ ਪਸਾਰੇ—ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ। ਹਰ ਇੱਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾ, ਦੂਜਾ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਅੱਖਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੋ। ਹਰ ਅੱਗ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ ਅੱਖਰ ਰੱਖੋ, ਨਾਮ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੱਖਰਾਂ ਤੱਕ। ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ ਦੂਜਾ 'ਸਾਧਯ' ਸਥਾਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ 'ਸਿੱਧ' ਅਤੇ 'ਅਸਿੱਧ' ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ 'ਸੁਸਿੱਧ', ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ 'ਸਿੱਧਾਰੀ'। ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਮ ਦਾ ਅੱਖਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ 'ਸਾਧਯ-ਸਿੱਧ', 'ਸਾਧਯ-ਸਾਧਯ', 'ਸੁਸਿੱਧ' ਅਤੇ 'ਰਿਪੁ' ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਢੰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਚੌਥੇ ਅਤੇ ਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਗਿਣਤੀ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਰਿੱਧ-ਸਿੱਧ' ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ 'ਸਿੱਧੀ-ਸਾਧਯ' ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋਣਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਮ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੰਮ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਣਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਦੁਆਰਾ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਵੈਰੀ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਰੀ ਦੁਆਰਾ ਹੋਈ ਸਿੱਧੀ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੋ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸAGE, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਨਿਤ ਦਿਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਕਰ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀਆਂ ਚਪਲਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਦੋਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੰਗੀਨ ਚੂਰਨ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਘੜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਅਸਤਰ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਬੀਜ-ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀ ਦਸ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਧੁਆਂ, ਲਪਕ, ਭੜਕ, ਚਮਕ ਆਦਿ—ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗ ਦੀ ਦਸ ਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ, ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਵਾ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਸਹਾਰਾ, ਧੈਰਜ; ਪੁਸ਼ਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਟਿਕਾਅ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ—ਪੂਰਨਤਾ, ਅਪੂਰਨਤਾ, ਅਮ੍ਰਿਤ। ਨੌਂ ਰਤਨ ਰੱਖਣ, ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਉਣ। ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਲਹੂ ਰਤਨ, ਗੋਮੇਦ, ਹੀਰਾ, ਮੂंगा—ਇਹ ਰਤਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਆਮੰਤਰਿਤ ਕਰਨਾ। ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੇਠਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘੜੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਚੇਲਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਵਿਦੀ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।