ਇਹ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਹੁਣ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਾਂ, ਭੁੱਖੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੀਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਰਤਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਬਰਗਦ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਇਹ ਜਿਹੇ ਬੱਚੇ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਹੋਏ ਹਨ?" ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਮੈਂ ਸੋਮਦੱਤ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪ੍ਰਤੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪ ਭੋਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਵੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ।" ਉੱਤਰ ਆਇਆ, "ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਸਾਰਵੇ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੀਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਸਾਰਵੇ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਸੁਣਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਸਦਾ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦਾ ਨਿਸਕਰਸ਼ ਹਨ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਪੁਰਾਣਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਲਈ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ..." "ਜੋ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਰਵਗਿਆਨੀ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲਿਆ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੌਤਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇਜ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਮੈਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਚਾਰਯ ਹੈ—" "ਜੋ ਵੀ, ਜਾਣ ਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ...