ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮ-ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਮਨਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੋ ਲੋਕ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋ ਸਕੇ। ਉਹ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਤਮ-ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਬੰਧਨ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਇਸ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨਤਰ-ਦੀਖਸ਼ਾ ਲਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਅਤੇ ਨੈਮਿਤਿਕ (ਮੌਕੇ-ਮੌਕੇ) ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਦੀਖਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਮੁੜ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀਖਸ਼ਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਸੁਖ-ਸਾਦਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਿਯਤ ਜਾਂ ਨੈਮਿਤਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਦੀਖਸ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੀਖਸ਼ਾ ਲੈ ਲਈ, ਉਹਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਤ ਅਤੇ ਨੈਮਿਤਿਕ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਤ ਅਤੇ ਨੈਮਿਤਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ (ਗੁਰੂ) ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੁਰੂ-ਭਗਤੀ ਝੂਠੀ ਹੋਵੇ, ਕੇਵਲ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਪਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੁਰੂ-ਭਗਤੀ ਤਨ, ਮਨ, ਅਤੇ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਨਤਰ ਝੂਠੀ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ initiation (ਦੀਖਸ਼ਾ) ਦੀ ਰੀਤਿ ਸਮਝਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ initiation ਨੂੰ "ਦੀਖਸ਼ਾ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਨਤਰ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਰਾਹੀਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਮਨਤਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨਤਰ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਵਰ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ feminine (ਇਸਤਰੀ) ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ "ਹੁੰ" ਜਾਂ "ਫਟ" 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ masculine (ਪੁਰਸ਼) ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਨਤਰ masculine ਹਨ, ਉਹ ਮਨਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; feminine ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਨਤਰ "ਵਿਦਿਆ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। "ਤਾਰਾ", "ਰੇਫਾ", "ਸਵਾਹਾ" 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਨਤਰ ਅੱਗ (ਅਗਨੀ) ਦੇ ਤੱਤ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਮਝ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸੋਮਾ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਮਨਤਰ ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ। ਜੇਕਰ ਮਨਤਰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਉਂਘਦੇ ਹੋਏ ਉਚਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਸ (prāṇa) ਸੁਭਾਵਿਕ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ bindu ਵਾਲੇ ਮਨਤਰ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਸਾਸ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮਨਤਰ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਮਨਤਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਤ੍ਰੁੱਟੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨਤਰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਗਿਆਨ, ਅਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਟਿਕਾਅ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਨਤਰ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰੁੱਟੀ ਹੋਵੇ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਟੁੱਟਿਆ, ਸੁੱਤਾ, ਮਸਤ, ਬੇਹੋਸ਼, ਬੱਚਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰ, ਬਿਨਾ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ, ਬਿਨਾ ਬੀਜ, ਕੰਪਦਾ, ਬਿਨਾ ਅੰਗ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਕਰੂੜ, ਲਜਜਤ, ਬਹੁਤ ਉਮਰਦراز, ਬਿਨਾ ਪ੍ਰੇਮ, ਜਾਂ ਪੀੜਤ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੁੜਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਤਿੰਨ-ਭਾਗ, ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਚਾਰ-ਭਾਗ ਜਾਂ ਪੰਜ-ਭਾਗ, ਇਹ ਮਨਤਰ "ਟੁੱਟਿਆ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨਤਰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨਤਰ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, initiation, ਮਨਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ-ਭਗਤੀ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮ-ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।