ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਨੇ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਬੰਧੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇੱਕ ਬਾਲਕ ਵਾਂਗ। ਮੈਂ ਧੰਨ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਦੇ ਕੇ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, “ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇਵੋ।” ਪਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਦੁਜਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਖਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਕਾਲੀ ਹਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਪਤ ਸੀ, ਮੁੜ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: “ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵੀ ਦੈਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਮਾਨਯੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਕੂੜਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇੱਕ ਹੀ ਅਪਰਾਧ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਇਕ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਯੋਗ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ।” ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ‘ਤੇ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਭੁੱਖੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰੋਈ। ਉਹ ਸਭ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਚਰਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਬੜ੍ਹ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸ਼ਸ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਦੱਸੋ ਸੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋਏ?” ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।” ਫਿਰ ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਨਾ ਦੇਵੇ।” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। “ਮੈਂ ਸੋਮਦੱਤ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪ੍ਰਤੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਲਤ ਪਾਈ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਆਪ ਭੋਗ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਵੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ।” ਉੱਤਰ ਆਇਆ, “ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਸਾਰਵੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦীক্ষਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਹੇ ਸਾਰਵੇ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਸਭ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਰਾਬਰ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਪੁਰਾਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਹਨ।