ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰਬੰਦ, ਜਨੇਊ, ਕੰਗਣ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਬਾਂਹੜੇ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਨਰਸਿੰਹ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਧ੍ਰੁਵ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਗਏ, ਸੰਖਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਨਾਭਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ, ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਬੁੱਧ ਅਤੇ ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਨਰ-ਨਾਰਾਏਣ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਵਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਭੂ, ਜੋ ਸੁਵ੍ਰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਧਾਮਾ ਅਤੇ ਅਜਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਯਜ੍ਯ, ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪੂਜਨਯੋਗ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਅਜਨਮਾ, ਅਨੇਕ ਸਿਰ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅੱਠ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੱਚੇ, ਸਤ੍ਯ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ, ਵੈਕੁੰਠ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਘਿਉ ਵਰਗੀ ਕਾਂਤੀ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਅਨੰਤ, ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਏਕਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਸ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਰੂਪ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਣੇਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਇਆਲੂ ਹਨ, ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ, "ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋ। ਮੈਂ ਖੁਦ, ਅਵਤਾਰ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਖੜਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਧੁਨੀ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਪਰਮ ਆਸਰਾ ਹਾਂ।" ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੋ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੋ। "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿਓ।" ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਆਰਣੇਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਦਿਵਯ ਸੰਹਿਤਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੰਹਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈ, ਜੋ ਵੈਰਾਗੀ ਸੀ। ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਉਸ ਸੰਹਿਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਇਆ—" ਫਿਰ ਮੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਸਨੰਦਨ ਆਦਿਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਿਆ? ਜੋ ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਉਤ੍ਥਾਨ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਹਨ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਸੁਭਾਗਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਾਰਦ, ਜੋ ਭਾਰਗਵਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਨੇ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। "ਇਥੇ, ਉਹੀ ਇਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।