ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੈਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੁੱਖ ਅਤੁੱਟ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈ—even ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਕਲੇਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਜਿਥੇ ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਖਾ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਝਪਟ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ: “ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼—ਜੀਵਨ—ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੈਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੋ। ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂ? ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਹਾਰਾ, ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ—ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੱਖਣੀ। ਮੈਂ ਧੰਨ ਪੁਰਖ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਾਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਪਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਦੁਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਵੇਂ ਬਾਘ ਕਾਲੀ ਕਲ੍ਹੀ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਖਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੁਖ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਪਤਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਪਤ ਸੀ, ਫਿਰੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ: “ਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂ। ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਦੈਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਮਾਨਯੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਵਰਗਾ ਵਰਖਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। “ਇੱਕ ਹੀ ਪਾਪ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਤੂੰ ਭੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਭੁੱਖੀ, ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕਦੀ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਬੇਕਲੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿਥੇ ਦੈਤ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਆਕੁਲ ਜੀਵ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇੱਕ ਵਟ ਵ੍ਰਿੱਛ ਹੇਠਾਂ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ: “ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਦੱਸੋ ਸੱਚੀ, ਐਸੇ-ਐਸੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਘਰ ਜਨਮੇ ਹਨ?” ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ: “ਵੱਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।” “ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗ ਤਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।” ਨਾਰਦ ਜੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: “ਮੈਂ ਸੋਮਦੱਤ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪ੍ਰਤੀ ਉਦੇਸੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਲਤ ਪਾਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਭੋਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਰਖਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।” “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।” “ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਾਰਵੇ।