ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਵਿੱਚ “ਭੋਹ” ਦੀ ਗੂੰਜ ਫੈਲ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ—ਚਾਹੇ ਜੋ ਸਥਿਰ ਸੀ ਜਾਂ ਚਲਾਇਤ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਖੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੋਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਸਤ, ਰਜ, ਤਮ—ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਿਸ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਸ਼੍ਵేతਦਵੀਪ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲੱਭੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਉੱਥੇ ਮੈਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਜਿਹੋ ਜਿਹੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਸਰੋਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਵਿਛੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਦੇਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦਰਬਾਨ ਖੜੇ ਸਨ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਚੌਂਕ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਪਦਮ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕਟਿਬੰਧ, ਜਨੇਊ, ਕੰਗਣ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਿਵਸ-ਰਾਤ, ਸਿੱਧ ਪੁਰਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵਾਸੁਕੀ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼੍ਵেতਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹ ਨੂੰ, ਧ੍ਰੁਵ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ, ਸਾਂਖਯ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਾਭਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਅਤੇ ਲਯ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਬੁੱਧ ਅਤੇ ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਵਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਰਭੂ, ਸੁਵ੍ਰਤ, ਸੁਧਾਮਾ ਅਤੇ ਅਜਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਯਜ੍ਯ, ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਭੋਗਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ, ਅਤੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੂਜਨਯ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਅਜਨਮਾ, ਅਨੇਕ ਸਿਰ, ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਠਵਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬ੍ਰਹਮ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਮਲਨੈਣ, ਖੇਤ੍ਰਗ੍ਯ, ਤੇਜਸਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਤ੍ਯ, ਸਤ੍ਯ-ਨਿਸ਼ਠ, ਵੈਕੁੰਠ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਘਿਉ ਵਰਗ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ, ਵਿਣੂ, ਅਨੰਤ, ਕਪਿਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਏਕਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਰਵਾਸ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮੁਲ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਨਿਰਗੁਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਦਾ ਸਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਫਿਰ, ਆਰਣੇਯ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਦਇਆਲੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: “ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।