ਸੁਨੇਹਰੀ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉੱਚਾ ਪਰਮ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਬਣਿਆ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੋਤੇ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ। ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਤੋਤੇ ਦੀ ਉਡਾਣ ਹੋ ਗਈ। ਤਦ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਰਗ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਖੁਦ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ 'ਭੋ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਗੁਣਾਂ (ਸੱਤਵ ਆਦਿ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਛੱਡ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੱਭੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਸਰੋਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਦੇਵਕਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਵਾਰਪਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਪਦਮ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੰਧੇ, ਜਨੇਊ, ਕੜੇ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵਾਸੁਕੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਰਿਸਿੰਹ ਨੂੰ, ਧ੍ਰੁਵ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ, ਸਾਂਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਾਭਿ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰਚਿਤਾ, ਬੁੱਧ ਤੇ ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਵਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰਿਭੂ, ਸੁਵ੍ਰਤ, ਸੁਧਾਮਾ ਤੇ ਅਜਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਯਜ્ઞ ਨੂੰ, ਯਜña ਦੇ ਭੋਗੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੋ ਮਾਰਗ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।