ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਫਿਰੋਂ ਯੋਗ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਖੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ, ਪੂਰਨ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲ ਪਏ। ਉਹ ਮਨ ਅਤੇ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ?" ਉੱਜਲ ਚੇਤਨਾ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉੱਤਰ ਦਿਓ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਅਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਪੀਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਤੋਤਾ (ਸ਼ੁਕ) ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਮਨ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਦੋਵੇਂ (ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ) ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਬਣਿਆ। ਨੇਕ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਉੱਥੇ ਖਿੜਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ। ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਿਰਰੂਪ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਜਦ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਾਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਪਲਕ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕ ਦਾ ਉਤਥਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਰਗ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੇ। ਨੇਕ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ 'ਭੋਹ' ਦੀ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਤੋਤੇ (ਸ਼ੁਕ) ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਗੁਣਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਸਤਵ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਦੇਖੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਨੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਛੱਡ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੱਭੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਸਰੋਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਅਲੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਸੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਪਦਮ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।