ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਦਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਖਾਤਰ ਅਪਰੀਤਿਕਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ, ਚਤੁਰ, ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਲੋਕ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਵੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਾਲਕੀ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਅਕਤੀਵਾਦੀ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਭ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਸਤਿ ਵੀ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਓ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਵੋਗੇ। ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ Sanatkumara ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ Sanatkumara, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, Shuka ਨੇ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਰਵਤ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਪੁਕਾਰ ਉਠੀ—"ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾ!" ਪਰ Shuka ਨੇ ਕੇਵਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲੋਂ Shuka ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਅੱਜ ਅਤਿ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਸ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਥੇ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ? ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼, ਨਾ ਕੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਵਿਆਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੂਹ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨੇ, ਮਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦੇਖਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—"ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ?" ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਜਵਾਬ ਦੇਣ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਨਿਰਗੁਣ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤੋਤਾ (Shuka) ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਦੋਵੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉੱਚਾ ਪਰਵਤ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਬਣਿਆ। ਧਰਮਵਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੋਤੇ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਦੇਖਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰੂਪ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰੂਪ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਚੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਤੋਤੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦੱਸਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਕ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸਿਖਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਆਖਿਆਤ ਹੋਈ।