ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਬੀਜ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲਵੇ, ਅੰਡਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਸਫਲਤਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਕੁਝ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਲਾਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਭਾਅਸ਼ੀਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ। ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਬੀਜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਲੱਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਧਨ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਛੱਡਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਇਕ ਤੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਰ ਇਕ ਇਕੱਠ ਅਖੀਰਕਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਉਚਾਈ ਆਖਿਰਕਾਰ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸੰਤੋਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜੋ ਲੋਕ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕਈ ਲੋਕ, ਇਕੋ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਜ਼ਰੀਆ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਵਾਜ਼, ਛੂਹ, ਸੁਆਦ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਨੁਭਵ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਰੋਗ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਮਤਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਡਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਿਹਨਤੀ ਹਨ ਉਹ ਕਦੇ ਡਿਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਪਿਛਲੇ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸੇ ਚੇਤਨ ਜੀਵ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਬੀਜ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ, ਜੋ ਅਚੇਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਪਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖਾਧਾ ਜਾਂ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਆਪਣਾ ਕੁਦਰਤੀ ਰਸਤਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੰਮਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਬਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਗਰਭ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇਸ ਜੋੜ ਤੋਂ, ਜੋ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਰਭ ਨਾਲ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰੋਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਘਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਦਰਦ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜੀਵ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਣ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਬੁੱਢਾਪਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀ ਹੋਰ ਹਾਥੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇੰਝ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਰੋਗ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਸਾਈ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਰੁਝਾਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।