ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਡਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ venerable one, ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।” ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅਵਿਵੇਕਤਾ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਲਈ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। “ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਵਿਵੇਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਾਲਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹੇਗੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸਥਿਤੀ ਮੁੜ ਮਿਲੇਗੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਗਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਇੱਕ ਡੈਮਨਸ (ਰਾਖਸ਼ੀ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁਕਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਸੁੰਨੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਖਸ਼ੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਧੂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ—ਜੀਵਨ—ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ। ਪਰ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂ? ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਬੰਧੀ, ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਬਿਨਾ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ, ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਦੇ ਕੇ ਬਚਾਓ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿਓ।” ਪਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਖਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ ਨੂੰ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ ਹਿਰਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਖਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਪਤ ਸੀ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਵੀ ਰਾਖਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂ।” ਪ੍ਰਮਾਨਯੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਗਾਰੇ ਵਰਗਾ ਵਰਖਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। “ਇੱਕ ਹੀ ਪਾਪ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਤੂੰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ।” ਭੁੱਖ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਰੋਈ। ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਰਤਦਾ ਸੀ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬਨਯਾਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, “ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਐਸੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ?” ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ, “ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮਮਤਾ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।” “ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।