ਇਹ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ: ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਸਮਝ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਹੀ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਬਿਪਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਖ ਕਰੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਢਾਪੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ—ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ—ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਖੇ ਬਾਣ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰੀਰ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੁੱਢਾਪਾ ਹਰ ਇਕ ਮਰਣਹਾਰ ਨੂੰ ਆ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ। ਸੂਰਜ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਅਕਸਰ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਈ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਵੰਚਿਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਸਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਅਕਸਰ ਮਨੁੱਖ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬੀਜ ਇੱਕ ਥਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੋਕ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਂਗੋ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅੰਡਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ—ਫਿਰ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਲਾਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ, ਚੰਗੇ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੋਈ ਵੇਖਣਯੋਗ ਕਾਰਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਭ੍ਰੂਣ ਗਰਭ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਅਸਲੀ ਅਰਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਰੱਖੀ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਰ ਇਕ ਇਕੱਠ ਕੀਤੀ ਚੀਜ਼ ਅੰਤ ਵਿਚ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਉੱਚਾਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਲਕ ਝਪਕਣ ਜਿਤਨੀ ਦੇਰ ਲਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਵੀ ਸੋਚੇ। ਆਵਾਜ਼, ਛੂਹ, ਰਸ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਗੰਧ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਨੁਭਵ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣਾ ਲਗਾਵ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।