ਇਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਦ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਨਵੇਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਵੱਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਝ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਉਤਪੱਨ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੈਯਮ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਕਈ ਲੋਕ ਅਦੋਲਤਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਝ ਆਉਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ। ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਨ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਾਫ਼ਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸਾਫ਼ਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਸਾਫ਼ਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਦੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਕੇਵਲ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਬੇਕਦਰੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਯਤਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਹੱਲ ਦਿਸੇ, ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਖ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬੁਢਾਪੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੀਖੇ ਬਾਣ, ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਮੌਤਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਘਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਤਾਂ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਈ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਆਸਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਜਕੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜੋ ਲਾਭ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਇਕ ਥਾਂ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਅੰਡਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਉਹ ਮਰੇ ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੱਸ ਮਹੀਨੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਨਿੰਦਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ, ਜਣਾਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੀਵ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਅਜ਼ਾਦੀ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇਕਰ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।