ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਲਏ, ਉਹ ਨਿਆਲੇ ਲੋਕ ਆਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਸੁਰਭਿਤ ਮਿੱਟੀ, ਧੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਬੁਧੀ ਦੀ ਨੌਕ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਅਹਿੰਸਾ ਰਾਹੀਂ ਤਿਆਗ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਸਤੰਭ, ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਬੁੱਢੇਪੇ, ਦੁਖ ਤੇ ਰੋਗ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ, ਅਸਥਿਰ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ। ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ, ਸਤ, ਰਜ, ਤੇ ਤਮ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪਰਗਟ, ਦੁਆਰਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਪਰਗਟ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖਮ ਲਕੜੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਜਨਮ ਰੁਕਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਸਰ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਵੇਂ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਦੁਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਉਤਪੱਤ ਤੋਂ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ, ਸੰਯਮ, ਤਪ ਤੇ ਮੋਹ-ਤਿਆਗ ਰਾਹੀਂ, ਕਈ ਲੋਕ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਮ-ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ। ਸੁਣਨ ਦੁਆਰਾ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਝ ਆਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ-ਬ-दਿਨ, ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਟਕਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੁਚੇਤਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਟਕਾਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਟਕਾਵ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ। ਦੁਖ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਦੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੇਕਲੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਯਤਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਰਥਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਹਤ ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਦਿੱਸੇ, ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਉਸ ਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬੁੱਢੇਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਤੀਖੇ ਨੁੱਕ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਧਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।