ਇੱਕ ਵਿਰਲੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਸਚਾਈ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅੰਧਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸਾਧਿਆ ਨਾਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਦਾਨਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਧਿਆਨਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਪ੍ਰਾਣਾ, ਜੋ ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਵਾ, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਲੂ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਵਾ ਹੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਧੂੰਏ ਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਨਮੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ, ਉਹ ਹਵਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ, ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਰਜਨਯ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹਵਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਵਗਣ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਣੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਦੂਰੋਂ ਰੋਕੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਇਕ ਰੇਖਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਅਸਮਾਨੀ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਹ ਹਵਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀਵਨ-ਸਾਹ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ ਅਤਮ-ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਬਰਸਾਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਵਾ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ, ਦੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਸ਼ਚਰਜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸਾਹ-ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਦ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਹਵਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਬਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ—ਜਦ ਵਿਅਾਸਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਕਾਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਥੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਿਅਾਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਦਵੈਪਾਯਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਅਾਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹੋ? ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੋਹ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵਿਰਾਗ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ। ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਵਿਵਹਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੈ। ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਸੰਗਤ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਉੱਚੇ ਭਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ, ਆਦਰ ਤੇ ਅਨਾਦਰ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਤਮ-ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਸਚਾਈ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਹੈ।