ਸੌਦਾਸਾ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਉਕਤਾਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਇਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਇਕ ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸਥਾਪਤ ਹੈ ਕਿ ਐਸੇ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਪਾਣੀ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਵਾਹਾਂ?" ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ 'ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੰਦਰੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। "ਮਹਾਨ, ਮੇਰੇ ਸਭ ਪਾਪ ਮਾਫ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ," ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਵਿਵੇਕਤਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਅਵਿਵੇਕਤਾ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਅਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਵਿਵੇਕਤਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤਾ।" "ਕੌਣ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਵਿਵੇਕਤਾ ਨਹੀ, ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਕੌਣ, ਜਾਂ ਕੌਣ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ?" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਹਾਲਤ ਅਣੰਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ; ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹੇਗੀ।" "ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪਾਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਕृति, ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਕਾਲੀ, ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਬਨ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਚੰਗੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਈ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। "ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ—ਜੀਵਨ—ਉਹ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।" "ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬੇਸਾਹਰਾ ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।" "ਪਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਕਹਾਂ?" "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਬੰਧੀ, ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ।" "ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਜੋ ਸਬੰਧੀ ਰਹਿਤ, ਬੱਚਾ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਰਹਿਤ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਧਨਵੰਤ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ ਕੇ ਬਚਾ।" "ਵਿਦਵਾਨ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ ਨੂੰ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਖਾ ਗਿਆ। ਔਰਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗਾ।" "ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾਵੇਂਗਾ।" ਪ੍ਰਮਾਨਯੂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਗਾਰੇ ਵਰਸਾਏ। "ਇਕ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਯੋਗ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਪਾਂ ਅਤੇ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿਚ, ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।